Blog

De afgelopen vijf jaar waren op zijn zachtst gezegd een behoorlijke ‘reis’. Echter was het deze keer de persoonlijke variant. Uiteraard zijn ups en downs menselijk en hoort het bij het leven, maar toch heb ik de behoefte om dit verhaal ook te delen. Zie het als een persoonlijke afsluiting, dan wel een nieuwe start.  

Als klein meisje was ik altijd al bezig met topografie, keken we thuis voor de lol door de Bosatlas, bestelden mijn ouders in 1x ‘de fascinerende dierenwereld’ voor mijn broer en mijzelf (want geduld…dat was nogal eens ver te zoeken) en hadden we een reeks aan encyclopedieën in de kast. Ik denk dat daar de nieuwsgierigheid is ontstaan, maar het echte reisvirus kreeg ik te pakken na mijn eerste uitwisseling tijdens mijn academieperiode.

Ik zag dat achteraf niet als alleen een leuk tripje. Hoe je als mens persoonlijk kan groeien door je in andere situaties te plaatsen was een hele nieuwe wereld voor mij. Sinds die tijd ben ik elk jaar wel op reis/vakantie geweest en had ik het idee dat de wereld aan mijn voeten lag (om maar in reis-analogieën te blijven…).

Natuurlijk was het leuker om die ervaringen te kunnen delen met iemand en vond een perfect reismaatje in Mariëlle. Na onze eerste vakantie is onze vriendschap enorm gegroeid en hebben we samen al heel veel mogen meemaken. De behoefte om met deze ervaringen wat te doen (in combinatie met onze gedeelde creativiteit) resulteerde in De wereld op papier. Voor ons is dit dan ook veel meer dan een webshop of het ontwerpen van kaarten. Ieder ding wat we doen of ontwerp wat we maken voelt voor mij zo ontzettend mooi en persoonlijk. Maar niet alles kan je altijd voor de wind gaan, vandaar ook dit persoonlijke verslag. Dát is ook De wereld op papier.

Onze laatste gezamenlijke verre reis was in 2015, naar Tibet. Na een half jaar voorbereiden, lukte het ons om een treinreis te regelen van Beijing naar Tibet. Vanuit daar zijn we doorgegaan naar Nepal en zo terug naar Nederland. Wat was dat een avontuur! Los van dat ik enorm ziek ben geworden en 3 dagen in een Tibetaans/Chinees legerziekenhuis heb gelegen door een voedselvergiftiging, hebben we enorm genoten. Want, als ik dat aankan, kan ik alles aan!

Één moment waar ik nog vaak aan terug denk is dat ik, op 5 km hoogte, aan de voet van de Mount Everest stond, tussen de wapperende Tibetaanse vlaggen. Ik gaf mijn wens, gezondheid voor mijn familie en geliefde, met name voor mijn moeder, mee aan de wind… hopend dat we nog wel minimaal 10 jaar van elkaar konden genieten.

Een maand nadat ik terug was van deze reis werd er ongeneselijke kanker bij mijn moeder geconstateerd. De dokters van het Erasmus MC hadden haar nog één jaar gegeven. Ik kan geen woorden geven aan het proces waar wij als gezin (en stel) doorheen zijn gegaan, en dat is ook niet de strekking van dit verslag. We hebben allemaal gevochten, met name mams, en we hebben nog uiteindelijk 2,5 jaar bij elkaar kunnen zijn.

Het reizen heeft dus sinds die tijd stil gestaan, maar ook mijn eigen leven. En dat was voor mij oké, in de wetenschap dat het niet voor altijd zou zijn. Na het overlijden van mijn moeder was mijn wereld heel klein geworden. Een relatie die teleurstellend verbroken werd, een gekocht huis waar ik nog eigenlijk niet van had kunnen genieten…alles moest opnieuw opgebouwd worden. Stapje voor stapje ben ik dat gaan doen. Ik kan niet zeggen alleen, want in deze periode is het me ontzettend duidelijk geworden wat voor lieve familie, vrienden en collega’s ik heb, die me er doorheen hebben getrokken (you know who you are). Ik durf ook wel te zeggen dat ik nog steeds in therapie ben, en dat ik me nu eindelijk weer sterk(er) en beter begin te voelen (net als die inspirerende dame die ik mijn moeder mag noemen).

En dat resulteerde in een nieuwe verre reis 5 maanden geleden. Ik had weer opeens de behoefte om weg te gaan, wat ik heel lang niet had gevoeld. Niet om te vluchten, maar om weer eens aan mezelf te denken. Wat ik leuk vind om te doen en waar ik me goed bij voel. Ik zocht een bijzondere bestemming waar ik niet veel prikkels zou krijgen en gewoon lekker in de leegte kon wandelen en van de natuur kon genieten. Op het moment dat ik dat had besloten boekte ik spontaan een singles reis naar Kirgizië (voor alleenstaanden én alleengaanden!). En dat is een goede keuze geweest. Los van de natuur en de reis heb ik ontzettend veel leuke mensen ontmoet. Maar ik ontdekte ook weer de oude vertrouwde Laura. Een sensitief meisje met leuke grappen, die sociaal mee kan, maar ook die stoere meid die zichzelf kan redden als dat nodig is.

Kirgizië zelf is een prachtig onontdekt land met ruige natuur en Russische invloeden, wat je zeker moet bezoeken als je van wandelen, rust en paarden (want die zijn er!) houdt. Inpakken is bij mij altijd een grote uitdaging, maar ik bleek ontzettend goed voorbereid te zijn. De koudste nacht was -5 graden en de warmste dag was denk ik wel 30 graden. Bij de ene bergpas loop je tussen de besneeuwde bergtoppen, bij de volgende zit je met je zonnebril voor een yurt en een paar dagen erna lig je op het strand. De bevolking is ontzettend gastvrij en vriendelijk, maar de gefermenteerde paardenmelk sla ik de volgende keer toch echt af…

Inmiddels ben ik dus weer een half jaartje verder en ben ik aan het bedenken waar de volgende reis naar toe gaat. Helaas is het even spannend hoe alles loopt met de coronacrisis, maar ik kan als geen ander zeggen, gezondheid gaat voor alles. Komt tijd, komt raad…Want tenslotte, de wereld ligt aan mijn voeten.

4 Comments
  1. Hannah april 6, 2020 at 9:17 am - Reply

    Wat een heftige tijden heb je achter de rug maar wat weet je het mooi te verwoorden. Love the foto’s, ziet er prachtig uit! Heel veel liefs en nog heel veel avontuurlijke reizen voor jou ❤️

  2. Ellen april 6, 2020 at 11:10 am - Reply

    Mooi geschreven!

  3. Annette de Jong april 6, 2020 at 11:11 am - Reply

    Mooi geschreven Laura. Zelf borstkanker gehad het is niet niks en niet uit te leggen als je het overkomt. Zelf kreeg ik een tweede kans en hoop er nog lang te zijn. Vroeger veel gereisd en dat neemt niemand je af. Geniet ervan en reis zolang het kan. Groetjes Annette, nicht Marielle.

  4. Sabine april 6, 2020 at 7:03 pm - Reply

    Prachtig geschreven Blinker. Zoals je bent…Vanuit je zijn.
    Ik ben heel dankbaar je te hebben mogen leren kennen op 1 van je reizen van je leven.
    Merciekes.
    Je Belgische maatje.Bien xxx

Leave a Comment

Your email address will not be published.